De jaren ‘ 90 waren fantastisch. De Grunge kende zijn hoogtijdagen, Bergkamp schoot ons op schitterende wijze naar de halve finale van het WK ’98 en  films als Pulp Fiction en Trainspotting  verrijkten ons leven. Voor mij was het echter de periode waarin ik een gamefanaticus werd. Ik speelde WarCraft , Half-Life en Tomb Raider en raakte verknocht aan het virtuele, avontuurlijke leven op mijn PC. Tegenwoordig verschijnen er nog steeds succesvolle prequals en sequals uit die periode. In deze top 10 vind je tien (duh) moderne spellen met een oorsprong in de jaren ’90. (De bijgevoegde filmpjes laten de ‘evoluties’ van de spellen zien)

245607-deus_ex__3__superDeus Ex (2000)

Nou en, het ons gamesblog, 2000 hoort gewoon bij de jaren ’90. Ik ben zo’n groot fan van deze serie dat hij niet mag ontbreken op deze lijst. De vierde telg – Deus Ex: Mankind Divided – is net verschenen voor de PC en PS4. Het begon echter allemaal met Deus Ex. In dit origineel van de RPG/FPS reeks neem je de rol aan van JC Denton. Een anti-terrorist agent van UNATCO. Het verhaal speelt zich af in de tweede helft van de 21ste eeuw en daarom is onze protagonist verstevigd met ‘augmentations’; technologische verbeteringen en protheses waardoor Denton sneller en sterker is dan de gewone mens.

Bestel Deus Ex (origineel of laatste) hier en steun daarmee een goed doel!

De jonge agent komt terecht in een maalstroom van corruptie, samenzweringen en gevechten. Het verhaal neemt je mee naar New York, Hong Kong, Parijs en zelf Area 51. Eén van de grote pluspunten van Deus Ex is de vrijheid binnen een missie. Wil je ‘guns blazing’ een basis binnen vallen, geen probleem. Ben je meer een dief in de nacht, sluip dan door de ventilatieschachten en voer een oude schoolse backstab actie uit. Ben je toch meer een computernerdje? Hack dan in het beveiligingssysteem en laat de turrets zich keren tegen hun eigenlijke meesters.

Hoewel de graphics de tand des tijds niet al te best hebben doorstaan – gras is gewoonweg een grote groene bitmap – maken het meeslepende verhaal, de innovatieve gameplay, de ijzersterke karakters, de muziek en de sfeer voor een zeer aangename replay. Wil je compleet  klaar zijn voor Mankind Divided? Schaf dan nog snel de GOTY editie aan van het origineel.

 

WolfensteinWolfenstein 3D (1992)

Recentelijk ben ik begonnen met Wolfenstein: The New Order. Hoewel het spel mij zeker kan bekoren verlang ik soms terug naar de tijd dat ik Wolfenstein 3D speelde. Ik was een jaar of 11 en mijn broer en ik hadden onze handen gekregen op de eerste episode van de eerste FPS ooit – of in ieder geval een van de eerste. We speelden het spel op zolder zodat onze moeder er niet achter zou komen. We waren namelijk als de dood dat zij het spelen ervan zou afkeuren. Niet omdat ze een gestapo hoer was die Helga von Schnitzelmacher heette, verlangde naar de glorie dagen van het Derde Rijk en het zielig zou vinden voor de honderden dode nazi’s. Maar omdat ze het nazigeweld misschien niet in de juiste context zou plaatsen.

Bestel Wolfenstein: The New Order hier en steun daarmee een goed doel!

Het verhaal van Wolfenstein 3D is simpel. De speler neemt de rol aan van B.J. Blazkowicz, een Amerikaan die gevangen zit in het kasteel Wolfenstein. Hij weet zijn bewaker om te brengen en uit zijn cel te breken. Wat volgt zijn levels bestaande uit ruime kamers met die typische blauwe deuren en hordes nazi’s.

Natuurlijk is het spel tegenwoordig op alle vlakken volledig gedateerd.  Maar voor iedereen die Wolfenstein vroeger heeft gespeeld zijn filmpjes of een replay een nostalgisch feestje. Daarnaast, in de geschiedenis van de games neemt het een prominente plek in als het spel dat een revolutie ontketende binnen het shooter genre. Daarom zou iedere hardcore gamer Wolfenstein 3D op zijn minst een keer gezien moeten hebben.

 

tomb-raider-1

Tomb Raider (1996)

Waarom was Tomb Raider ineens zo populair bij de uitgave van het eerste spel? Waren het de ingenieuze puzzels?  Het spannende verhaal? Of toch de goede muziek en sfeer? Ongetwijfeld speelden dat allemaal een belangrijke rol in de grote populariteit van de Britse ontdekker. Voor een puber van 13 waren het misschien ook de gigantische, buitenproportionele tieten van Lara Croft. Ik droomde ’s nachts over het groepje pixels op haar borstkas.

Bestel de laatste Tomb Raider hier en steun daarmee een goed doel!

In de Tomb Raider reeks volgen we de avonturen van Lara in een action-adventure. Al rennend, springend, vliegend en vallend (en weer opstaand) is ze op zoek naar mythische artefacten. In essentie wijken alle opvolgers hier niet vanaf. De meest recente en zeer geslaagde editie Rise of the Tomb Raider laat Lara ook speuren door Tombes, vechten en vertelt een spannend verhaal.

Zoals elke spel in deze top 10 is het grafische aspect van het spel zeer gedateerd. Dat hoeft je niet te weerhouden om eens een speedrun of een gewoon filmpje van de eerste editie te bekijken. Alleen al om de veelgeprezen reboot van Tomb Raider nog meer te waarderen. En je kan dan meteen zien waar ik als tiener stiekem naar zat te kijken: Mooie gepunte blokjes pixel. Die zie je tegenwoordig niet meer.

 

arena_007

Elder Scrolls (1994)

Van de Elder Scrolls serie heb ik  alleen Morrowind en Skyrim gespeeld. Vooral aan deel vijf, Skyrim, was ik een tijdje verknocht. Het schitterende noordelijke landschap en de vrijheid konden mij urenlang bekoren. Ik weet nog dat ik een pas aan het zoeken was tussen de bergen en belandde in een sneeuwstorm. Ik zag geen hand voor ogen toen ineens de hemel openbrak en het noorderlicht mij verwelkomde. Uit het niets verschenen er twee draken die aanvankelijk met elkaar in gevecht gingen maar al snel mij tot prooi maakte. Na een intensief gevecht bleef ik over met twee drakenlichamen en een brandende trots. De schitterende soundtrack van Jeremy Soule maakte de ervaring al helemaal majestueus.

Bestel The Elder Scrolls Online hier en steun daarmee een goed doel!

Al in 1994 verscheen het eerste deel van van the Elder Scrolls. Arena was een immense open wereld met talloze dungeons, dorpen en monsters waar je naar hartenlust vrij doorheen kon zwerven. Het spel werd geroemd om zijn vrijheid en episch karakter maar de bugs en de hoge moeilijkheidsgraad gooide enig roet in het eten. Ook zijn directe opvolger, Daggerfall, kampte met dezelfde problemen. Pas bij het derde deel, Morrowind, werden the Elder Scrolls wat de makers Bethesda altijd voor ogen hadden gehad. Een schitterende open en dynamische wereld, met talloze vreemde wezens en veel, heel veel queesten.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de extreme vrijheid en het relatief simpele combatsysteem er bij mij voor zorgde dat ik na een uur of veertig Skyrim wel gezien had. Maar ja, dat is subjectief. De spellen spellen hebben hun waarde de afgelopen twee decennia zeker bewezen. Ik zou niet aanraden om Arena of Daggerfall opnieuw te gaan spelen, tenzij je zo’n hardcore fan bent dat je volledige verouderde graphics, de bugs en moeilijkheidsgraad voor lief neemt voor een bizarre retro-ervaring. Je kan beter wachten op heruitgave van Skyrim. Daarnaast, the Elder Scrolls 6 is aangekondigd! Al is daar nog vrij weinig over bekend. Wil je meer weten over de geschiedenis van the Elder Scrolls? Check dan dit filmpje op Gamespot.

 

celeb-580x349

Fifa (1993)

Voor mij begon het virtuele voetbalavontuur met het legendarische Fifa ‘ 98. De soundtrack was Song2 van Blur dat ik in mijn eigen Engels meezong.

‘ I got a headache, by a combinecheck, it wasn’t peachy, but I repeaat, whoooo hooo’

Trouwens, ik zeg nu wel dat het begon met Fifa, maar ik heb volgens mij als eerst WK Voetbal Avontuur 98 van Davilex gespeeld (bekend van de toppers A2 racer en A2 racer 2). Oi, dat was legendarisch slecht. Er werd statisch commentaar gegeven door Jack van Gelder, de besturing was dramatisch en de grafische motor kwam volgens mij uit 1989 – en het was 1998! Des te meer kon ik het Fifa van EA Sports (it’s in the game moet ik er haast gedwongen achter schrijven)  waarderen.

Bestel FIFA 17 hier en steun daarmee een goed doel!

Moet ik hier echt uitleggen wat Fifa is? Er zijn weinig zaken in het leven zo’n zekerheid als het jaarlijks terugkerend voetbalspel. Misschien dat ik nooit verder kom dan 10 minuten seks met mijn vriendin. Zeer bevredigend overigens, meer tijd voor slaap. Fifa is een voetbalspel dat je vroeger kon spelen met een toetsenbord of muis. Tegenwoordig is een controller toch wel een must. En elk jaar moet je bij de nieuwe editie meer ‘ manager’ taken uitvoeren waar ik nooit op zit te wachten. Ik wil gewoon voetballen, geen contractonderhandelingen voeren met een 21 jarige snotneus waar ik nog nooit van heb gehoord . Hij voetbalt, hij heeft nog nooit een dag in zijn leven gewerkt, de lamzak!

Maar het is alweer bijna herfst 2016 dus Fifa 17 staat voor de deur. Naast un petit grafische update heb ik gehoord dat het tackelen van de keeper terugkomt. Ha! De befaamde ‘ Q’ knop uit Fifa 98 doet zijn herintrede. Sta je met 6-0 achter in een wedstrijd tegen een goede vriend? Dan kan je eens even goed de wedstrijd verzieken en 5x de keeper van achter neer maaien. De wedstrijd wordt dan reglementair beëindigd (want je hebt vijf rode kaarten te pakken gekregen) en de vriend tegen wie je speelde is voor de rest van de avond chagrijnig. Whoo Hoo!

 

maxresdefault

Diablo (1996)

Ik heb het geprobeerd. Echt, eerlijk waar. Diablo had die prachtige sfeer die alle Blizzard spellen hebben. Het was grafisch geen topper maar het zag er wel erg mooi uit. De soundtrack zet ik soms nog weleens op als ik aan het werk ben. Zo heerlijk onheilspellend, traag en duister. Maar de hardcore hack&slash gameplay was niet aan mij besteed. Overigens ging het om Diablo II die mijn broer en ik hadden gekocht. We waren namelijk verknocht geraakt aan het RPG genre door Baldur’s Gate en dat smaakte naar meer.

Bestel Diablo III hier en steun daarmee een goed doel!

Voor wie beide spellen kent, weet dat er een wereld van verschil is. Baldur’s gate is een RPG gegoten in een RTS/TBS combi waarin je met uiteindelijk 6 partyleden een grote en diverse wereld doorkruist, met talloze interessante NPC’ ers en queesten en waarbij een lang maar dynamisch narratief zich langzaam ontplooit. Diablo is een hack&slash RPG waar je vanuit een isometrisch perspectief hordes vijanden afmaakt. Deze klassieker van Blizzard draait om unieke items, experience en daarmee samenhangend, nieuwe skills. Het verhaal, hoewel belangrijk, is secundair.

Dat het mij niet lang kon boeien wil niet zeggen dat het slecht is natuurlijk. Absoluut niet. Ieder zijn meug, uiteraard. Dat bewijst het bejubelde in 2012 verschenen Diablo III en de uitbreiding Reapers of Souls uit 2014. Ik denk zelfs, maar een expert ben ik niet, dat een hardcore fan nog wel deel 1 kan spelen. Misschien is het zelfs wel handig, dan ken je meteen het hele verhaal, ook al doet het er niet echt toe. Denk ik.

 

SCScrnShot_041709_182236

StarCraft (1998)

‘Vroeger, toen waren RTS spellen nog moeilijk.’  Het is een veel gehoorde uitspraak onder de oudere generatie gamers. Hoewel ik niet volledig mee wil gaan in het cliché moet ik ze wat betreft StarCraft toch gelijk geven. Ik heb menig peentje gezweet in de soms hels moeilijke campagnes van Terrans, Zerg en Protos. Begeleid door die waanzinnige, bijna jaren 80 aanvoelende soundtrack en cartooneske ontwerp bouwde ik kampen en legers, bestormde ik de vijand en overwon ik uiteindelijk met moeite Sarah Kerrigan. Voor de eerste keer dan.

Bestel alle Starcraft games hier en steun daarmee een goed doel!

StarCraft was de tweede RTS reeks die Blizzard neerzette. Het was echter geen simpele kloon van WarCraft in een Science Fiction jasje gestoken. Natuurlijk zijn er tal van overeenkomsten te vinden maar waar Starcraft in uitblonk was dat het de drie partijen perfect uit balanceerde. De op  mechanische vuurkracht vertrouwende Terrans, konden zowel de in altijd overtal verkerende Zerg en de technisch geavanceerde en sterke Protos aan. En andersom was het ook waar. Een kiene speler kon met de Protos, de Zerg en Terrans aan en een Zerg tacticus kon de Protos en de Terrans verzwelgen. Dit maakte het spel zo fantastisch. Drie verschillende rassen vroegen om drie verschillende tactieken, en het werkte als een tiet!

In 2010 verscheen StarCraft II: Wing of Liberty. Een volledig spel met echter alleen de Terran Campagne – alle rassen waren wel beschikbaar voor multiplayer. In 2013 verscheen de Zerg campagne, Heart of the Swarm en vorig jaar Legacy of the Void, de campagne van de Protos. Zelf ben ik niet zo’n fan van dat episode gedoe maar anderen zullen het misschien als plezierig ervaren. Ik vond het echter wel een waardige opvolger van het origineel. Al is de eerste zo goed is dat een replay niet vreemd is. Het blijft een ijzersterk spel en door de cartoonstijl niet eens (heel erg) lelijk. ‘En Taro Adun, Executor…’

Grand Theft AutoGTA (1997)

Respect is everything! Ik had het originele Grand Theft Auto en zijn uitbreiding London enkel op een Lanparty gespeeld. Het was zijn directe opvolger, GTA II, dat mij voor het eerste de volle kracht liet zien van de koning aller Sandbox Games – al zou je het toen misschien nog niet zo hebben genoemd. De missie die ik mij het best kan heugen is Hot Dog Homicide. Het was in de laatste stad en de Russische maffia verzocht je een bus te stelen, deze vol te laden met nietsvermoedende passagiers en vervolgens naar de vleesfabriek te rijden. Het gevolg laat zich raden. In schitterend 2D zag je hoe die arme burgers werden vermalen tot Hot Dogs. Het was onder andere die grappige gruwelijkheid, samen met de radiostations, de vrijheid en het autorijden waarom ik elke editie met zoveel plezier heb gespeeld.

Bestel GTA V hier en steun daarmee een goed doel!

De GTA reeks begon met, wel, GTA in 1997. Vanaf een perspectief van boven kon de speler ronddwalen, schieten en rijden door drie steden. De bedoeling was om zoveel mogelijk punten te verzamelen. Dat kon onder andere missies uit te voeren voor een misdaad syndicaat. Werden er genoeg punten behaald dan werd de volgende stad vrijgespeeld. Het leuke is dat de plekken van toen, Liberty City, Vice City en San Andreas,  nog steeds voorkomen in de huidige edities van GTA. Alle opvolgers laten je nog steeds ronddwalen, schieten en rijden door steden maar de reeks is inmiddels veel meer dan wat het origineel was. Elke opvolgende versie had een gecompliceerder verhaal, betere NPC’ers, het spel werd 3D, kreeg betere wapens, muziek et cetera… Owja, en vanaf Vice City ging het speelbare karakter in eens praten. Tommy Vercetti zit voor altijd in mijn hart.

In het najaar van 2015 heb ik GTA V gespeeld. Hoewel het verhaal heel gaaf is en drie speelbare karakters absoluut een nieuwe dimensie toevoegen blijft het ronddwalen, schieten en rijden het leukst. De herinnering aan het doelloos cruisen vanaf de woestijn in het Noorden, langs de westkust terwijl de zon in de oceaan zakt en Highway Men op de radio brengt nog steeds tranen in mijn ogen. Totdat ik een hartverzakking kreeg toen ik met 190 km/h vol tegen een hert opreed. Holy Shit. Dat was awesome! Dus deel vijf is absoluut de moeite waard. Desondanks kan je nog steeds deel 1 wel spelen, of in ieder geval Vice City. Geen spel dat zo’n indruk op mij heeft achter gelaten. Alles wat tof is aan GTA maar dan in een jaren ’80 jasje met schoudervulling gestoken. De radio aan en gewoon keihard meezingen: “I just died in your arms tonight…”

Fallout 1Fallout (1997)

Er zijn van die spelen die je altijd hebt willen spelen maar die je nooit echt een kans hebt gegeven. Voor mij is Fallout dat niet. Geintje, toch wel. In mijn favoriete gamesblad PC Gameplay (tegenwoordig Gameplay) las ik voor het eerst over de Fallout Franchise in een recensie over Fallout Tactics. Dit was geen hardcore RPG zoals deel 1 en 2 waren maar een tactische RTS/TBS combi met RPG elementen, met een squad. Ik kocht het spel samen met mijn broer maar echt ver ben ik nooit gekomen. Niet omdat ik het slecht vond, helemaal niet. Maar er is altijd iets geweest waardoor ik mijzelf nooit heb kunnen geven aan het Fallout universum (maak ik het nu seksueel?). Twee jaar geleden heb ik zelfs nog de eerste twee delen gekocht en daadwerkelijk geprobeerd te spelen. Oef, dat was wel erg gedateerd geraakt. Vooral de dialoog vond ik erg, uhm, niet zo goed. Sorry Fallout Fans.

Bestel Fallout 4 hier en steun daarmee een goed doel!

In 2008 verscheen Fallout 3, gemaakt door Bethesda. Net als the Elder Scrolls was Fallout ineens een third person en had je ontzettend veel vrijheid. Het bleef dus een hardcore RPG maar er was geen isometrisch perspectief meer en geen party. Wel was er een rijke, zei het een, post-apocalyptische wereld vol met queesten, NPC’ers en monsters. Bethesda is natuurlijk een koning in het maken van een zeer levendige omgeving. Stel je voor, je bent op weg naar een dorp en je ziet een oud hotel staan. Je nieuwsgierigheid wint het vervolgens van je verstand. Je sneakt naar binnen en ontdekt een bandietenkamp en geterroriseerde gevangenen met allerhande verhalen en plottwisten. Het is die vrijheid en spontaniteit waarom ik er van baal dat ik geen doorzetter ben geweest in het Fallout universum.

Vorig jaar verscheen in het najaar Fallout 4, wederom gemaakt door de capabele handen van Bethesda. Naar wat ik heb gelezen hebben ze de ruwe hardcore RPG randjes er af geschaafd en het spel toegankelijker gemaakt voor de huis, tuin en keuken gamer. Desondanks blijft het een rollenspel van formaat en kreeg het in het algemeen goede tot zeer goede kritieken van de meeste gerenommeerde gamesites. Wil je het origineel (her)spelen dan moet je dat lekker zelf weten. Je kan natuurlijk altijd even een filmpje kijken op youtube. De geschiedenis van Fallout is natuurlijk hartstikke interessant wanneer je op het punt staat om jezelf te verliezen in deel vier (of dat al hebt gedaan natuurlijk).

HL 1.1Half-Life (1997)

Is Half-Life wel een modern spel? Het laatste deel, Half-Life 2: Episode 2, dateert immers al van 2007. Waarom staat hij dan in deze lijst. Nou, dat heet nou wishfull thinking. Het origineel heb ik immers 739,34 keer uitgespeeld, natuurlijk met de Opposing Force er achteraan. Ik heb zoveel en zo lang genoten van Half-Life en de vele mods dat ik mij niet kan en vooral niet wil voorstellen dat het eindigt bij Episode 2. Voor mijn overige ervaringen uit die tijd verwijs ik je met liefde naar mijn artikel over Half-Life.

Bestel de Half-life games hier en steun daarmee een goed doel!

Half-Life was een First Person Shooter van Valve die in 1997 verscheen. Het deed het genre op zijn grondvesten trillen. Half-Life brak met de traditie van spellen a la Doom en Quake. Het was geen recht-toe-recht-aan shooter. Nee, het was een spel met een spannend verhaal, een toffe wereld en slimme vijanden (ook domme overigens). De speler nam de rol aan van niemand minder dan Gordon Freeman, theoretisch natuurkundige en werkzaam op de Black Mesa Research Facility; een hypergeheim en immens laboratoriacomplex in de woestijn van New Mexico. Na een ramp opent zich een poort naar een dimensie met aliens. Wat volgt is een hectisch avontuur doorheen het complex. Maar niet alleen buitenaardse wezens willen je dwarsbomen, ook mariniers – gestuurd door de overheid om er voor te zorgen dat niemand  ooit achter de ramp komt – maken je het leven zuur.

Na Half-Life 1, zijn mods en uitbreidingen verscheen in 2004 het alom geprezen Half-Life 2. Ditmaal ging Gordon niet naar Black Mesa maar moest hij knokken met aliens en een hardnekkige politieregime in City 17, een op Oost-Europees school geschoeide stad. Daarna verschenen nog episode 1 en 2. En sinds 2007 is het erg stil geworden rondom mijn lievelingsfysicus. Er zijn wat vage geruchten dat deel 3 eraan komt maar Valve trapt elke hoop keer op keer dood. Mocht je het niet meer aankunnen, Half-Life is nog prima te spelen. Daarnaast,  hardcore fans hebben een remake gemaakt in de Half-Life 2 engine, genaamd Black Mesa. Deze is zeker de moeite waard, ook voor de Half-Life leek.