In de eerste editie van mijn speurtocht naar de ideale LAN games heb ik arcade-racegames behandeld. Het doel was en is nog steeds om games te vinden die een lage leercurve hebben en kunnen draaien op computers van n00bs. Deze editie zijn de shooters aan de beurt. Ditmaal geen dom, zeurend intro.

Counterstrike (1999)

De stand is negen tegen negen en mijn team moet nog één potje winnen om die kutterroristen te verslaan. Wij zijn nog met zijn drieën en zij nog maar met één . Vervolgens klinken die gruwelijke vier woorden, waar het hele CT team nachtmerries over heeft: “Bomb has been planted”. Kut! Wij zijn bij site A en daar is geen malafide knakker te bekennen. De tijd is onze grootste vijand en we rennen naar site B. Boem, Boem, klinkt het geknal van de Magnum en mijn twee teamgenoten gaan vlak. Ik hanteer de beste evasive maneuvers van Tom Paris (Star Trek Voyager. )De terrorist mist en ik kan hem belagen met mijn Maverick M4A1 Carbine. Snel went ik mij tot de bom en begin hem te onschadelijk te maken. Halverwege voel ik het al, dit ga ik niet redden en zodra die gedachte gestalte heeft genomen in mijn hoofd explodeert de bom en hoor ik het vreselijke “Terrorists win” klinken. Kut, kut, fucking kut met een paardenstaart.

Bestel Counterstrike hier en steun daarmee een goed doel!

Multiplayeren (Daar hebben we het al over gehad, dat is een werkwoord, net zoals computeren) schetst een dunne grens tussen totale euforie en jammerlijk depressies en bij geen spel is dat zo voelbaar als bij CounterStrike. De oorspronkelijke versie (een mod van Half-Life en inmiddels bekent met de ondertitel 1.6) was meteen een schot in de roos. Twee teams nemen het tegen elkaar op tijdens een aantal rondes. De terroristen moeten een bom plaatsen en de counter-terroristen moeten dat voorkomen. Het briljante aspect is dat je niet respwant totdat de ronde voorbij is. Mede hierdoor is het spel veel tactischer dan de zeer populaire arena-shooters Unreal Tournament en Quake 3 van zijn tijd Hoewel de laatste editie, Global Offensive – CS:GO – veel meer variaties heeft volgt het nog steeds de klassieke gameplay.

Het voelt bijna als een belediging om te vertellen waarom Counterstrike zeer geschikt is voor een LAN party. Het is spannend, tactisch en ondersteunt verschillende speelstijlen. Desondanks is het concept dusdanig simpel dat je het na ongeveer één potje in de smiezen hebt. De korte rondes van maximaal drie minuten maken het dat je het gemakkelijk tussendoor kan spelen of juist uren achter elkaar kan doen. Daarnaast is het dankzij CS:GO grafisch niet achtergebleven maar zal het waarschijnlijk wel gewoon draaien op een computer uit 2009. Dus is het geschikt? Roger that.

CounterStrike

FarCry 4 (2014)

Je hebt kinderen die ervan dromen om profvoetballer te worden, of astronaut, of core business manager van een middelgroot bedrijf met betrekkelijke ambities – ieder zijn meug. Ik droomde er van om samen met mijn vrienden een rebellie te starten tegen een megalomane despoot die een bikkelhard regime voerde in een fictief bergkoninkrijk. Maar ja, je kent het wel, je groeit op, je kiest voor de verkeerde studie (had ik maar voor kunst, cultuur- en guerillatactieken gekozen, dom, dom, dom!) en voor je het weet zit je in de hamstermolen van een baas, uren te maken op een kantoor en te wachten op verlossing. Gelukkig voor mij kwam die verlossing en verscheen in 2014 FarCry 4. Eindelijk kon ik mijn jongensdroom najagen en een dictator, in de vorm van Pagan Min, van zijn troon stoten.

Bestel Far Cry 4 hier en steun daarmee een goed doel!

FarCry 4 is een shooter in een open wereld waarin je de rol aanneemt van de teruggekeerde zoon die een linkse rebellengroep moet leiden tegen het regime van Min – dat is niet min, *zucht. Als singleplayer is de game al een heerlijke FPS. Het berggebied is schitterend: dalen, toppen, velden en bossen wisselen elkaar af in een schitterend pallet van kleuren. De fauna graast en jaagt soms rustig en soms ineens wild om je heen. Tussendoor mag je als speler vijandelijke kampen uitschakelen en de variatie daarin is groot. Je kan van een afstand gaan sluipschutteren (jajaja), de basis als Rambo bestormen of als een dief in de nacht kelen open rijgen.

Die variatie is waarom FarCry 4 zo uitermate geschikt is voor een LAN party. Je kan namelijk de campaign co-op spelen en dat is awesome. J. Speler één gaat ergens in de nabijgelegen heuvels liggen met een sniper rifle. Speler twee sluipt naar binnen en schakelt eerst het alarm uit. Op dat moment racet Speler drie in een jeep het kamp binnen terwijl Speler vier vanaf de mitrailleur, die op de Jeep staat het vuur opent op de talloze baddies. Ondertussen geeft Speler één de nodige koffer (cover, weet ik heus wel). Speler twee is even weggeweest maar komt ineens terug boven op de rug van een olifant en creëert complete chaos in het kamp. Binnen 2 minuten zijn alle booswichten dood.

FarCry 4 is één van de beste LAN spellen al is het grafisch dusdanig krachtig dat je er wel een betere pc voor nodig hebt dan je n00b vrienden vaak hebben.

farcry-4-1

Call of Duty 4 (2007)

Het is het jaar 2051 en mijn kleinkinderen zijn bij mij op bezoek. Uiteraard zijn ze meteen de gamekamer ingedoken omdat opa zijn gehele pensioen daarin heeft gestoken – oma is allang vertrokken met een Enrique Iglesias lool-a-like, manbot . De game die ze opstarten is natuurlijk Call of Duty: Grab ‘em by the Pussy, de game die de Amerikaanse burgeroorlog van 2017-2019, tussen Trump en Clinton portretteert. Tijdens de lunch vertel ik hen mijn persoonlijke oorlogsverhalen. Vol ongeloof kijken zij mij aan wanneer ik vertel dat ik de eerste editie van de game nog heb gespeeld. “Maar is er ooit een eerste versie geweest? Ik dacht dat Call of Duty ouder was dan e mensheid”. Ik kijk hem aan en zeg “Ben je nou zo dom?”

Bestel CoD 4 hier en steun daarmee een goed doel!

Vervolgens vertel ik over de multiplayer battles die ik heb gevoerd met Modern Warfare en dat er altijd van die ongelofelijke eikels waren die voor spawnpoints gingen campen of last rites als perk kozen waardoor ze nog altijd een handgranaat tot ontploffing brachten na hun dood. Tenenkrommend maar voor rest is Modern Warfare een heerlijk LAN game.

Wat maakt het dat juist deel vier geschikt is voor een LAN party? Dat is deels gebaseerd op redelijke argumenten. Je ziet de game vaak verschijnen op andere blogs en fora zodra men een met een lijst van netwerkshooters aankomt. Tevens is het spel best wel gedateerd waardoor bijna iedereen het kan draaien. Daarnaast heeft het gewoon een heerlijke gameplay en magistraal leveldesign. Daarnaast is het ook gebaseerd op willekeur. Ik heb CoD4 namelijk zelf jarenlang gespeeld op netwerkfeestjes en heb dat altijd met zeer veel plezier gedaan. Dus daarom.

cod4

Unreal Tournament (1999)

Sinds ik in 1999 voor het eerst kennis maakte met Unreal Tournament was ik verkocht. De graphics waren heerlijk, de gameplay zalig en zeer snel en de wapens perfect uitgebalanceerd. De shotgun variant in de vorm van de Flak Canon is volgens mij nog steeds het beste wapen in een game ooit. Het is daarom dat ik ruim 17 jaar later nog steeds UT geïnstalleerd heb staan en zo af en toe nog even een intens potje Morpheus, Gothic of Deck 16 speel.

Bestel UT hier en steun daarmee een goed doel!

UT komt uit de tijd dat de arena-shooters hoogtijdagen vierden. Samen met Quake 3: Arena vormde het de hoogste punt van een golf die langzaam zou verdwijnen en plaats zou maken voor meer in de realiteit geschoeide FPS’en. Misschien ook daardoor heeft UT nog steeds iets mystieks. De game draait niet om tactische keuzes, de juiste wapenmod kiezen of bezinning. De crux van Unreal Tournament heet instinct. Wanneer je nadenkt over wat je moet doen is het veelal te laat. Juist wanneer je één bent met de adrenaline die door je lichaam stroomt kom je als overwinnaar uit de strijd.

Daarom is UT nog steeds zeer geschikt op een LAN party – ook al is het al 17 jaar oud. Iedereen kan het spelen, elke pc kan het draaien en de opgevoerde gameplay zorgt voor een bloedruk van 240 en harstslag van 180. Heerlijk.

ut-goty

Serious Sam (2001)

Elke keer wanner ik als kind E.T. keek nam een razende bloedlust mijn geweten over. Ik wilde met een dubbelloopsjachtgeweer die dikke ogen van zijn hoofd knallen. Het liefst onder begeleiding van een cliché one-liner zoals: “Phone this home, motherfucker!”. Maar ja, ik was vijfeneenhalf en zelfs in de VS zou het lastig zijn geweest om een vuurwapen te verkrijgen als kleuter. In de loop der jaren vergat ik mijn fantasie en leefde ik ongestoord mijn leven. Toen ik net studeerde voltrok zich echter een wonder. Ik kwam in aanraking met Serious Sam, een diepgaande literaire, erotische thriller vertaalt naar een moderne game. Geintje, SS (?!!!) is een haast hersenloze shooter waarbij je duizenden en nog eens duizenden van E.T.’s neefjes en nichtjes naar de hel mag schieten.

Bestel Serious Sam hier en steun daarmee een goed doel!

Bij mijn relaas over UT had ik het over instinct. Wel, vergeleken bij Serious Sam is die FPS haast het equivalent van schaken. Bij SS ren je een immens plein op, in de verte hoor je al gerommel en vervolgens wordt je bedolven onder duizenden aliens. Een horde aan skeletpaarden die kogels op je afvuren, enorme Aliens die rockets jouw kant op slingeren, Harpijen die hun klauwen in je zetten en natuurlijk de schreeuwende ‘mannen met bommen in plaats van een hoofd’ die zelfmoordterrorist spelen. Serious Sam is ragfijne shooter, een ordelijke chaos van rennen, springen, schieten en ontwijken, een tango met destructie die je ternauwernood kan volbrengen. Na afloop ben je veelal toe aan een dutje op de bank.

Na dat dutje is het evenwel leuk om een paar vrienden uit te nodigen om Serious Sam eens over de LAN te spelen want juist daar blinkt het spel echt uit. De gameplay verandert nauwelijks maar de lol wordt des te groter. De belachelijke wapens, de hilarische aliens en de zwaar over de top acterende Sam maken van SS een ware LAN hit.

serious-sam

Dat waren de shooters. Volgende keer aandacht voor de strategiespellen.