Helaas moet je ergens een grens trekken. Er zijn namelijk legio fantastische games uit de jaren ’90 die je ongeacht je leeftijd moet kennen. In dit artikel geef ik tekst en uitleg over een 5-tal spellen, die “back in the day” heel tof waren om met vriendjes te spelen, maar ook nu nog meer dan de moeite waard zijn om eens aan te klikken! Toch kan ik het niet laten om er nog een paar te benoemen in de intro. Simpelweg omdat ze ook tot de top 5 behoren, maar ik geen keuze kon maken en ik toch ook niet de hele dag de tijd heb “tizzz laat me met rust sjeeezusss”. Wie weet wijd ik later nog eens een artikel aan de volgende games: Asteroids, Grand Theft Auto, MicroMachines, Supaplex en Quarantine. 

Toen ik een jaartje of tien was verhuisde ik, waardoor ik een buurjongen kreeg die mij introduceerde met een arsenaal aan games. We spreken hier over mid jaren ’90, nog wat oudere technologie en nog geen internet. De gemeenschappelijke interesse in games en het feit dat er geen reet te doen was in the big city of Wapse (jaja), maakte dat we al snel regelmatig bij elkaar achter het beeldscherm doken. In die tijd was het – zeker voor jochies van die leeftijd – nog niet eenvoudig even een netwerkje op te tuigen en te gaan LAN-nen (wat we overigens toch vrij snel voor elkaar kregen via de seriële printerpoort, maar dat terzijde). Genoeg geluld nu, over op de toffe games die we toen speelden:

stunts1

Stunts (1990)

Stunts is een MS DOS racespel uit 1990. Het spel laat je kiezen uit twee opties: tegen de computer, waarbij je keuze hebt uit zes tegenstanders, of een race tegen de klok. Met name deze laatste optie was geschikt om samen te spelen. Om en om achter het toetsenbord kruipen om de tijd van je voorganger te verbeteren en maar hopen dat hij uit de bocht vliegt, of een looping niet haalt. Dat is direct een van de elementen die de game zo vet maakte. De levels hadden namelijk obstakels als grote jumps en loopings waar je hard genoeg voor moest gaan om ze te halen. Als je het spel nu zou spelen voelt het waarschijnlijk aan als een van de meest Arcade racegames die je ooit gespeeld hebt, maar zeker voor die tijd wist het spel een behoorlijk realistische ervaring neer te zetten. De grip is afhankelijk van de ondergrond waar je op rijdt, je hebt over- en onderstuur en als je niet hard genoeg rijdt flikkert je auto naar beneden. Maar het leukste onderdeel is misschien wel de track editor. Samen was je zo een paar uur zoet om in een 2D editor een mooie track te ontwerpen. En daarna spelen natuurlijk. In spanning hoe het resultaat er in 3D uit ziet, of de track wel uit te racen was en natuurlijk wie de snelste tijd neer zou zetten!

lemmings

Lemmings (1991)

Het lijkt zo’n vredig en zachtaardig spelletje, met schattige wezentjes die een beetje doelloos heen en weer waggelen, maar niets is minder waar. Deze eensgezinde vreemde poppetjes doen alles om het voortbestaan van hun ras te waarborgen. Zichzelf opofferen voor het grote goed of een atoombommetje met vele slachtoffers tot gevolg, als het doel maar behaalt wordt om een bepaald aantal Lemmings te redden door zich een weg naar de uitgang van een grot te banen. Het concept van Lemmings is eenvoudig, maar gedurende het spel komen een aantal knap lastige levels aan bod. Precies de juiste keuzes op de juiste momenten maken om binnen de gestelde tijd voldoende Lemmings naar de uitgang te loodsen kan een behoorlijke uitdaging zijn. Ideeën uitwisselen, elkaar aflossen en nieuwe dingen proberen maken Lemmings leuk om samen te spelen. Ik heb met een aantal vriendjes heel wat uren doorgebracht tussen al het Lemmingsgeweld. Nog steeds is deze game de moeite waard om te spelen. Het is een braintrainer, zonder de overduidelijke educatieve laag die er bij meeste braintrainers dik bovenop ligt. Lemmings maakt je slimmer, zonder dat je het door hebt en het is nog leuk ook. Genoeg argumenten om het spel ergens vandaan te gaan toveren, maar misschien wel het beste argument om deze tijdloze puzzelgame nog eens te spelen is de fantastische introsong! Als je die hoort wil je niets anders meer dan Lemmings spelen…

cnc1

Command & Conquer (1995)

Bestel gerelateerde games hier en steun daarmee een goed doel!

Wat mij betreft de moeder van de moderne RTS, Command & Conquer: Tiberian Dawn van Westwood. De game was natuurlijk niet de eerste van haar genre, maar wel de eerste echt toegankelijke. Intuïtieve besturing en een gebruiksvriendelijke user interface maakten de game begrijpelijk en eenvoudig speelbaar, zelfs voor een jochie van tien. Ik leerde het spel kennen via een klasgenootje van me. Natuurlijk mochten we in die tijd al die gewelddadige games niet spelen, want het zou de jeugd in bloeddorstige en oorlogszuchtige monsters veranderen. Gelukkig denken oudere broers daar soms wat luchtiger over en keken we mee hoe de broer van mijn maatje de wereld redde van die kwaadaardige communisten. Soms, met een beetje geluk, was er nog een wat tijd over voor ons als hij er klaar mee was. Waarom dit zo’n vet spel was om juist samen te doen? Omdat het zich perfect leende om samen een strategie uit te denken om de vijand te verslaan, vooraf, tijdens en achteraf het spel. Zo kon je op school je fantasie de loop laten en tijdens tekenles samen plannen uittekenen, om die na schooltijd volledig anders ten uitvoer te brengen. Samen een goed uitgebalanceerd leger van soldaten met machinegeweren, bazooka’s en flamethrowers bouwen, de vijand flink verzwakken om er vervolgens een lading tanks heen te sturen en uiteindelijk een atoombommetje erop voor de overwinning. In plaats van dat het spel ons in moordende psychopaten veranderde, leidde het euforische gevoel van een goed doordachte overwinning met Command & Conquer alleen maar tot verbroedering.

quake1

Quake (1996)

Quake is denk ik de eerste game geweest die ik co-op heb gespeeld. Het was bij een vriend van me in Amsterdam. Twee computers naast elkaar, LAN opgezet en de game aan de praat krijgen. Tegen de tijd dat alles werkte waren we al een paar uur verder, maar we hadden wel weer van alles bij geleerd. Eenmaal begonnen aan de game, raakten we op elkaar ingespeeld en omdat we naast elkaar zaten konden we elkaar tips geven waar armor en wapens lagen en waarschuwen wanneer de ander vanuit de rug werd aangevallen. Op die manier hebben we de hele game toen in een dag uitgespeeld. Het mooie van Quake ten opzichte van bijvoorbeeld Doom en Wolfenstein 3D is dat je het met de muis kan besturen, waardoor je veel natuurlijker beweegt en een stuk gerichter kunt schieten. Quake is daarmee een veel vlottere en meer intuïtieve shooter. Waar Doom en Wolfenstein heel leuk zijn om nog eens te spelen, puur om nostalgische redenen, is Quake gewoon een toffe shooter en nog steeds leuk om samen te spelen, met dank aan de soepele gameplay. Nog steeds is het spel uitermate geschikt om multiplayer deathmatch te spelen op LAN feestjes. Ondanks de zwaar verouderde graphics, maken de eenvoud en de stijle leercurve de game toegankelijk voor iedereen aanwezig op het feest. De originele Quake moet je, jong of oud, ooit gespeeld hebben. Overigens is er een nieuwe game uit de serie op komst: Quake Champions. De release date is nog niet bekend, maar de gesloten bèta start ergens in 2017.

carmageddon

Carmageddon (1997)

Misschien is dit wel een van de meest controversiële games ooit. Het doel van Carmageddon is zoveel mogelijk punten scoren door in een auto niet alleen je tegenstanders te vernietigen, maar ondertussen zoveel mogelijk mensen en dieren kapot te rijden. Ergens snap ik de afschuw voor het spel van de niet gamende heilige boontjes van toen wel, want als je het zo vertelt gaan de ethische alarmbelletjes wel rinkelen. Ironisch genoeg  – maar zeker niet onverwachts – wekte alle negatieve nieuwsberichten bij velen alleen maar nieuwsgierigheid en interesse, met als gevolg dat de game een groot succes werd. Overigens was dit absoluut niet het eerste spel waar je op moreel vlak je vraagtekens bij kunt zetten. Denk bijvoorbeeld aan Quarantine uit 1994, wat een soort voorloper was van zowel Carmageddon als Grand Theft Auto, echter een stuk minder succesvol. In Quarantine kun je op je taxi allerlei wapens plaatsen, om vervolgens op vernielingstocht door de stad te rijden en mensen met een geweer of slijptol te lijf te gaan. Twijfelachtig, maar wel verdomd leuk! Hoe dan ook, Carmageddon bracht enige commotie met zich mee, wat tot grote ergernis van velen averechts werkte en mede daardoor werd de game een succes. Een andere reden van het succes was dat de game ontzettend leuk was, met name om met z’n tweeen (of meer) te spelen. Simpelweg het rondrijden en her en der een koe in een weiland “slachten” of bijna letterlijk soep maken van een willekeurige voetganger door even een afslagje stoep te doen bracht behoorlijke hilariteit met zich mee. Maar nog leuker was het tegen elkaar opnemen in een demolition derby. Je haalde totaal idiote en fysisch onmogelijke stunts uit en verraste elkaar op die manier door ineens vanuit het niets van bovenaf je tegenstander te vernietigen. Het heeft mij in die tijd ontzettend veel plezier gebracht en heb nog nooit doelbewust een koe met m’n auto kapotgereden, terwijl ik opgegroeid ben op het platteland dus koeien zat! Dus was alle commotie wel terecht?